Friday, April 16, 2010

Buffalo Soldier

Buffalo Soldier er stuttmynd frá árinu 2010 í leikstjórn Hlyns Árnasonar, Tryggva Tómassonar og Árna Gunnars Eyþórssonar. Myndin var unnin sem lokaverkefni fyrir kvikmyndagerðaráfanga við Menntaskólann í Reykjavík.

Í fyrstu virðist Buffalo Soldier ekki fjalla um mikið. Aðalleikarinn, Árni Gunnar, fer í stutt ferðalag undir áhrifum ýmissa vímuefna sem endar með ósköpum. Þegar betur er að gáð er þó hægt að sjá ýmislegt út úr myndinni. Það fyrsta sem væri vert að taka eftir er að myndinni er skipt upp í fjóra parta sem hver fyrir sig túlkar ákveðið vímuefni.

Í fyrsta hlutanum er vímuefninu maríjúana gert hátt undir höfði. Aðalsöguhetjan skemmtir sér konunglega á frekar saklausan hátt undir áhrifum þess. Tónlistin sem hljómar er lagið Buffalo Soldier eftir Bob Marley en titill myndarinnar vísar einmitt í það lag og Bob Marley er þekktur notandi maríjúana. Undir lok fyrsta hluta er söguhetjan þó orðin leið á áhrifum maríjúana og sækist í hina meira spennandi sýru. Fyrsta hluta líkur þegar hún fer í mók vegna fyrstu áhrifa efnisins.

Annar hluti byrjar þó snögglega þegar söguhetjan horfir á bjarta liti, magnað af áhrifum lyfsins, og þykir mikið til koma. Undir áhrifum sýrunnar er veruleikinn allt annar og það sem átti að sefa hungur söguhetjunnar í fyrsta hluta, Lucky Charms, er nú orðið mögulegt efni sem má misnota líka. Blandað saman við áfengi verður þetta sterk blanda sem söguhetjan veilar sér ekki við að sprauta í augað á sér enda undir áhrifum sterks veruleikatruflandi lyfs. Annar hluti endar á ruglingi og hröðum skotum, aðalsöguhetjan veit vart hvert hún er að fara eða hvað hún er að gera og athafnir hennar eru algjörlega handahófskenndar. Öðrum hluta lýkur snögglega og áhrofandinn er skilinn eftir í óvissu um það hvort söguhetjan muni lifa þetta ef enda er hún á heljarþrömm. Lagið sem hljómar undir er 4 með Aphex Twin og er mjög hratt tempó á því í samræmi við þennan hluta þar sem hann er allur spilaður í fast forward.

Þriðji hluti sækir svolítið aftur í fyrsta hluta, hann byrjar á mellow lagi líkt og sá fyrsti en ennþá er ekki allt með feldu. Þriðji hluti er í rauninni nokkurs konar samblanda fyrstu tveggja hlutanna. Rólegheit maríjúana reykingamannsins blandast saman við ofskynjanir sýruneytandans þar sem aftaka breytist í leik barns á róluvelli. Undir lok þriðja hluta hleypur söguhetjan með haus leikfélaga síns í gervi Osama Bin Laden og alls er óvíst um hvort þetta hafi verið alvöru persóna gerð að hinum ógnvænlega hryðjuverkamanni gegnum áhrif sýrunnar eða hvort hann er ímyndun ein. Lagið sem hljómar í þessum kafla er Don't Worry Be Happy með Bobby McFerrin og með því er reynt að ná aftur í afslappað viðmót fyrsta hluta.

Seinasti hlutinn er stystur en jafnframt truflaðastur. Söguhetjan vaknar aftur í herberginu sínu og kemur þá í ljós að maðurinn sem var tekinn af lífi er töluvert raunverulegur og söguhetjan hefur lagt haus hans á borðið í ofskynjunarvímu sinni. Þegar hann vaknar er hann samt orðinn svo sturlarður að eiturlyfjanotkun sinni að hann hefur misst öll tök á raunveruleikanum og í stað þess að hringja t.d. á lögreglu eða reyna að losa sig við hausinn gefur hann hausnum sígarettu. Seinasta skot myndarinnar er svo það sem sýnir best hversu djúpt söguhetjan er sokkin þar sem hún klippir af sér tunguna af engri sérstakri ástæðu annarri en að hún veit ekki betur.

Skemmtilegt er að taka eftir litrófi myndarinnar. Fyrsti hlutinn er grænn í samræmi við maríjúanareykingar en grænt maríjúanalauf táknar oft það eiturlyf. Þegar í annan hluta er komið er hinn tilfinningaríki og heiti rauður notaður til þess að undirstrika ákefðina í sýruneyslu. Hinn skrýtni guli litur er notaður þegar áhorfandinn veit ekki hvað hann á að halda í þriðja hluta og fjórði hlutinn er mjög blár og dökkur í samræmi við ömurleikann sem hann táknar.

Með þessu móti má líkja hlutunum fjórum við árstíðirnar. Fyrsti hluti er vorið þar sem allt er að verða grænt og gott, hamingjusamasti partur myndarinnar. Annar hlutinn er sumarið þar sem allt er á fleygiferð og þriðja skotið er haustið sem er samblanda allra árstíða. Fjórða skotið er þá að sjálfsögðu veturinn sem er blár og dökkur tekur án útskýringa eða ástæðu.

Að lokum fylgir myndin sjálf til hliðsjónar


Buffalo Soldier from Hlynur Arnason on Vimeo.

Wednesday, April 7, 2010

Dómur um kvikmyndagerð





Þegar ég valdi mér valfag var kvikmyndagerð það eina sem kom til greina. Ég hef mikinn áhuga á kvikmyndum og kvikmyndagerð og hef verið að fikta eitthvað með kvikmyndagerð áður. Ég hafði í heildina gaman af því að vera í kvikmyndagerð í vetur en auðvitað má margt betur fara.

Mér finnst að það ættu að vera harðari deadlines á stuttmyndunum. Mér fannst langskemmtilegast að gera stuttmyndirnar en það komu löng tímabil þar sem maður var ekkert að vinna í þeim en svo fékk maður myndavél og klippitölvu í mjög takmarkaðan tíma og þurfti þá að drífa myndina af. ÞEtta var að sjálfsögðu vegna þess að allir þurftu að deila einni myndavél og tölvu en mér finnst að það mætti koma til móts við nemendur á þann hátt að reyna að fá þá til að vinna á sínar eigin græjur líka og meta það kannski út frá því sem þeir höfðu. T.d. ef nemandi á myndavél sem er ekki jafn fullkomin og MR vélin þá ætti hann að geta nýtt sér hana og fengið þá meiri tíma þó að það kæmi kannski niður á gæðum. Mér finnst vanta hvatninguna til þess að nota eigin tæki þ.e.

Varðandi kvikmyndasýningatímana þá finnst mér aðstaðan og tíminn léleg en það er auðvitað vegna þess að það er erfitt að troða inn þremur tímum í einu inn í stundaskrá. Ég nýtti mér það að geta horft á myndirnar heima mikið þennan veturinn og get ég fullyrt að ég naut myndanna mun betur þegar ég horfði á þær í mestu makindum heima í stað þess að horfa á þær á hörðu stólunum í hátíðarsalnum þar sem það sást kannski ekkert alltof vel. Mér finnst líka að það ætti að bjóða nemendum frekar upp á það að horfa á myndirnar heima og auka aðgengi að þeim enda var töluvert erfitt að redda nokkrum þeirra. Annað sem mér fannst vanta varðandi myndirnar var kynning á þeim og af hverju við værum að horfa á einmitt þessa mynd. Stundum fannst mér eins og við værum að horfa á svarthvíta franska mynd bara út af því að hún var svarthvít og frönsk (ákveðin svarthvít frönsk mynd um píanóleikara kemur upp í hugann, ég veit ekkert hvað var sérstakt við hana).

Varðandi íslensku myndirnar þá var frábært að fá leikstjórana í heimsókn. Ég lærði mikið af þessum heimsóknum og það var skemmtilegt að fá að heyra meira hugsunina bakvið myndina sem maður var að sjá. Það sem mér fannst leiðinlegra var þó myndirnar sem við fórum á. Reykjavík Whale Watching Massacre var ein lélegasta mynd sem ég hef séð og ég fór ekki að sjá neina mynd með kvikmyndafræðihópnum enda vildi ég fá að vita að myndin væri þess virði að borga íslenskt verð á áður en ég færi að sjá þær í bíó. Restin af myndunum fékk þó góða dóma og ég fór að sjá þær á endanum nema Kóngaveg. Ég hef bara heyrt slæma hluti um þá mynd og ég ætla ekki að horfa á hana nema þá að ég detti inn á hana á stöð 1 eftir nokkur ár, hvað þá að ég ætli að borga meira fyrir að sjá hana í bíó. Mér hefði fundist betra ef við hefðum getað fengið séns á því að fá dóma um myndina fyrst eða þá bara að sjá eldri klassískar íslenskar myndir og fá leikstjórana bara í sambandi við þær.

Aldrei aftur...

Mér fannst rosalega gaman að fara á RIFF hátíðina og fannst mér það hápunktur námskeiðsins.

Ef það er eitthvað sem mér fannst vanta þá væru það fleiri stuttmyndir. Það þyrfti bara að hafa strangara deadline á þeim og þá mundi án efa takast að hafa 4 stuttmyndir yfir veturinn og samt þyrfti maður ekki að vera að reyna að redda lokaverkefninu í stúdentsprófunum. Græjuskil gengu þó almennt vel og sé ég enga ástæðu til að breyta því fyrirkomulagi.

Ef það er eitthvað sem má henda út þá finnst mér það í rauninni vera lokaprófið. Mér finnst þetta vera miklu meira efni í símatsáfanga og ég er í rauninni ekki alveg viss um hvernig er hægt að setja upp próf í kvikmyndagerð þar sem kvikmyndagerð snýst að miklu leyti um tilfinningu fyrir myndinni, allavegana frá mínum bæjardyrum séð.

Mér finnst góð hugmynd að dreyfa kvikmyndasögunni aðeins meira yfir veturinn og tengja hana fyrilestrunum. Fyrirlestrarnir voru þó almennt mjög skemmtilegir og fræðandi. Mér fannst samt miður að það væri kommentað á gæðin í myndbrotunum í okkar fyrirlestrum. Myndirnar sem þú lést okkur fá voru á einhverju formatti sem erfitt var að spila, mörgum myndanna þurftum við að downloada sjálfir vegna þess að þær vildu ekki spilast af disknum og það endaði á því að ég þurfti að downloada myndskeiðum af youtube til þess að geta sýnt klippurnar.

Það eina sem ég get sett út á bloggið er að það þyrfti að vera meira samræmi í því. Ég komst fljótt að því að ég fékk jafnmörg stig fyrir eina langa færslu og tvær örstuttar og því er mér spurn af hverju ég ætti að vera að eyða löngum tíma í góða færslu þegar ég get dritað niður 2 stuttum á litlum sem engum tíma. Þetta reyndar breyttist seinasta mánuðinn. Ég veit samt ekki hvernig væri betra að hvetja fólk til að blogga.

Allt í allt var þetta gott námskeið, takk fyrir veturinn.

Monday, April 5, 2010

Paprika



Ég lenti í smá vandræðum með það að finna þessa mynd. Upphaflega eintakið af kvikmyndinni Paprika var gamalt, frá árinu 1991. Skrýtið, hugsaði ég með mér enda hélt ég að þetta væri frekar ný mynd. Ég lét það þó ekki stoppa mig enda eru t.d. fjöldamargar Miyazaki myndir ennþá eldri og hófst því áhorf myndarinnar. Við tók annað en ég hafði búist við. Það kemur í ljós að árið 1991 var búin til ljósblá mynd um stúlku sem tekur sér nafnið Paprika þegar hún byrjar að vinna sem vændiskona og ævintýri hennar. Þar sem myndin var á ítölsku og ég textalaus gat ég því miður ekki horft á hana heldur vatt mér í það að finna hina réttu Paprika og gætti mín í þetta skipti á því að hún væri frá 2006.

Paprika frá 1991

Ég er aðdáandi anime mynda og þátta en einu myndirnar sem ég hef séð eru eftir Miyazaki svo ég var spenntur að sjá kvikmynd í fullri lengd eftir annan leikstjóra. Ég varð alls ekki fyrir vonbrigðum með Paprika. Hugmyndin er skemmtileg og vel útfærð auk þess sem myndirnar og tónlistin eru framúrskarandi. Erfitt er að sjá mörkin milli þess veraldlega og andlega og myndin leikur sér svolítið að því að rugla mann. Það verður samt aldrei þreytt enda er handritið gott. Eitt það skemmtilegasta við þessa mynd fannst mér þó að systir mín, sem hefur tjáð mér þónokkrum sinnum að anime sé bara fyrir lúða, dróst að myndinni og fannst hún alveg jafn góð og mér, ef ekki betri. Meðfylgjandi er skemmtilegt og súrrealískt atriði úr myndinni.